Niebezpieczeństwa i przyjemności jazdy na dalekie dystanse elektrycznym motocyklem Zero SR/S

Na komputerach stacjonarnych użyj ‘Command +’, aby powiększyć artykuł dla większych zdjęć.

Znak drogowy wskazywał osiem mil do Astorii, gdy przejeżdżałem obok. Wskaźnik baterii w elektrycznym motocyklu Zero SR/S, którym jechałem, mówił, że mam zaledwie sześć mil zasięgu, a najbliższa ładowarka znajdowała się na drugim końcu tych ośmiu mil – w tym bardzo długi, wąski most nad zwykle wzburzonym akwenem. Jak powiedziałby Everett McGill, byłem w trudnej sytuacji.

Ponad sześćdziesiąt mil wcześniej zdecydowałem się na szybki objazd, aby zrobić kilka zdjęć Zero SR/S, a moje obliczenia w tamtym momencie sugerowały, że nadal będę miał wystarczający zasięg, aby dotrzeć do malowniczego nadmorskiego miasteczka Astoria, położonego na północno-zachodnim krańcu Oregonu, gdzie potężna rzeka Columbia spotyka się z jeszcze potężniejszym Oceanem Spokojnym.

Teraz moje błędne obliczenia i kilka innych złych decyzji zemściły się na mnie. I nie chodziło o to, że mogłem się po prostu zatrzymać i naładować lśniący niebieski motocykl; nie tylko nie było w pobliżu żadnych ładowarek Stage II, ale też zapomniałem zabrać ze sobą ładowarki Stage I 120 V, która podłącza się do zwykłego gniazdka jak toster. Wolniejsza, ale wciąż użyteczna.

To nie miało większego znaczenia, ponieważ i tak nie było w okolicy wiele cywilizacji, nie mówiąc już o przypadkowych gniazdkach elektrycznych. Ale gdy przejeżdżałem obok miejsca postojowego z toaletami, które mogły mieć zewnętrzne gniazdko, próbowałem pamiętać, że właśnie tak powstają wspomnienia z przygód – przez próby i trudy. Podróże, w których wszystko idzie zgodnie z planem, zwykle z czasem zacierają się w pamięci. Tym razem tak nie będzie. Czy skończę pchając motocykl przez długi, wąski most huczący od ruchu ciężarówek? Wzdrygnąłem się i zwolniłem do 50 mph.

Byłem na drugim etapie mojej trasy, którą rozpocząłem wcześniej rano, aby odpowiedzieć na pytanie: Co jest potrzebne, pod względem kosztów, czasu, planowania i wysiłku, aby odbyć długodystansową jazdę na elektrycznym motocyklu? Zero SR/S to najnowsza i najlepsza maszyna kalifornijskiej firmy – nowoczesny, w pełni owiewany sportowy pojazd drogowy, wyposażony w najnowszą technologię i ogromną moc, zdolny do przyspieszenia 0-60, które może zawstydzić większość supersamochodów, oraz prędkości maksymalnej znacznie przekraczającej limity. W mieście to prawdziwa broń do przecinania ruchu. Ale co z jazdą na dystans? Po kilku tygodniach krążenia po okolicach Portland na SR/S poprosiłem Zero o dodanie kufrów bocznych do eksperymentu, co zrobili, wraz z górnym kuferkiem (który ostatecznie zdjąłem). Dodali też centralną stopkę.

Mój eksperyment był prosty: Miałem podążać trasą, którą wielokrotnie pokonywałem przez lata na motocyklach spalinowych, trasą, którą lubię nazywać „Pętlą Tillamook”, zaczynającą się w Portland w stanie Oregon. Trasa wiedzie na północ wzdłuż rzeki Columbia, a następnie na zachód malowniczymi drogami do Astorii, potem meandruje wzdłuż wybrzeża do Tillamook, miasta rozsławionego przez jego tytułowy ser. Wymawia się to „Till-uh-muck” i tak, ser jest światowej klasy. Stamtąd Autostrada 6, wijąca się dwupasmówka, przecina zalesione Pasmo Nadbrzeżne z powrotem w kierunku Portland. Całkowita (z Google) odległość: 283 mile. Na zwykłym motocyklu spalinowym przejażdżka zajmuje około sześciu godzin lub trochę dłużej, jeśli zatrzymasz się po drodze, aby pograć w Skee-Ball w Seaside, kupić słoną wodę taffy w Cannon Beach, zanurzyć stopy w falach w Hug Point, lub odbyć wycieczkę po fabryce sera (zdecydowanie warto – darmowy ser!). To tylko mała próbka wielu, wielu miejsc wartych zatrzymania się na trasie. Ale ile czasu mogłoby to zająć na elektrycznym motocyklu, z jego dłuższym czasem ładowania?

WIĘCEJ Z FORBESDługoterminowa recenzja jazdy: Zero SR/S Electric Motorcycle Raises The Bar AgainAutor: Bill Roberson

Użyłem aplikacji PlugShare do zaplanowania trasy i pierwszy etap podróży minął zgodnie z liczbami. Wyjechałem z Portland o 8 rano i pojechałem Autostradą 30 do dużego, 90-letniego Mostu Lewisa i Clarka, który przecina rzekę Columbia i łączy Oregon z Waszyngtonem, docierając do Lower Columbia College w Longview w stanie Waszyngton, 62 mile dalej, gdzie umieściłem parę ładowarek klasy II 6 kW na parkingu. Zwykle zajęcia trwałyby, ale kampus był cichy, ponieważ studenci kończyli swoje studia w domu z powodu pandemii koronawirusa. Zero wciąż miało prawie 20% naładowania, gdy podłączyłem złącze. Czas spędziłem spacerując po zadbanym i cichym kampusie, ostatecznie kończąc w Subway, aby zaopatrzyć się na resztę podróży. Czas ładowania do 100%? Godzina, 10 minut. Koszt: Darmowy. Kanapka? 6 dolarów plus podatek (i piwo korzenne).

W pełni naładowany, z kanapką i piwem korzennym, skierowałem SR/S na Autostradę 4, wspaniały odcinek dwupasmowej asfaltowej drogi, która wije się wzdłuż rzeki Columbia w kierunku Oceanu Spokojnego, gdzie spotyka się z nadmorską Autostradą 101. To miał być 73-milowy odcinek dla baterii SR/S, i włączyłem tryb Eco, ustawiając tempomat na 55 mil na godzinę, co nie trwało długo, ponieważ zakręty zaczęły pojawiać się szybko, zmniejszając moją średnią prędkość i wymagając precyzyjnej ludzkiej kontroli gazu. Autostrada jest sporadycznie usiana małymi miasteczkami, takimi jak Skamokawa, gdzie skręciłem na krótki objazd do starego miejsca spotkań, Lucky Mud, gdzie z przyjaciółmi chodziliśmy na męskie wakacje i jedne z najlepszych dysków golfowych w regionie – być może na świecie. To mogła być brzemienna w skutki decyzja.

Kiedyś robiłem wszystko, co w mojej mocy, aby dotrzeć do Astorii, ale objazd przez Fortunate Mud kosztował mnie cenne 10 mil zasięgu, znacznie więcej, niż wtedy zauważyłem, i teraz byłem w pełnym trybie lęku o zasięg, obserwując, jak wskaźnik baterii zmienia kolor na czerwony, gdy spadał poniżej dziesięciu procent, potem dziewięciu, a następnie ośmiu, z zaledwie sześcioma milami zasięgu pozostałymi. Astoria i kolejna ładowarka leżały osiem mil – i jeden ogromny most – dalej. Skręciłem za róg w lekki zjazd i ujście rzeki Columbia otworzyło się przede mną, wejście na Most Astoria-Megler w oddali, wietrzne, wąskie, czteromilowe przejście, które wznosi się 200 stóp nad rzeką Columbia w najbliższym punkcie do Astorii – a to było jeszcze trzy mile dalej. Wskaźnik baterii spadł do pięciu procent. Zmniejszyłem prędkość do 45 mph.

Zero SR/S to w zasadzie owiewkowa i zmodyfikowana wersja modelu SR/F firmy Zero, a z mojego czasu z modelem F wiedziałem, że motocykl nie zatrzymuje się gwałtownie, gdy bateria osiągnie zero. Podobnie jak starszy motocykl benzynowy, ma swego rodzaju “rezerwę” energii, która może nadal napędzać maszynę do przodu, aczkolwiek ze zmniejszoną prędkością. Ale jak długo? Moje eksperymenty z doprowadzeniem SR/F do zera (będąc bardzo blisko domu) wydawały się wskazywać, że ma co najmniej kilka mil w zbiorniku po osiągnięciu 0%. Zmniejszyłem prędkość SR/S do 30 mph, włączyłem światła awaryjne i jechałem poboczem, zbliżając się do wjazdu na most, od czasu do czasu uderzany przez ciężarówkę z kłodami, pickupa lub kampera, które przejeżdżały z prędkością 55 lub większą. Wjeżdżając na most, bateria wskazywała zero, a zasięg również zero. Mimo to SR/S kontynuował jazdę z prędkością 30 mph, ale wspinaczka na 200-stopowy szczyt mostu majaczyła przede mną, a ja miałem wątpliwości, czy w pakiecie baterii jest wystarczająco dużo elektronów, aby pokonać strome wzniesienie, biorąc pod uwagę, że motocykl ważył około 530 funtów z kuframi, dodałem kolejne 230 lub więcej, a na pokładzie miałem mnóstwo sprzętu kamerowego – plus tę kanapkę. Ten pusty akumulator musiał pchnąć prawie 800 funtów pod bardzo strome, ale krótkie wzgórze. Zacząłem zaciskać zęby, gdy wspinaczka się rozpoczęła.

Ten 54-letni most jest bardzo długi, ale także bardzo wąski, z praktycznie żadnym poboczem dla pojazdów, a utrata całej mocy na podjeździe postawiłaby mnie w niebezpiecznej sytuacji zatrzymania się w ruchu, z którego dużą część stanowiły ciężarówki, kampery i pickupy. Ale SR/S jechał w górę, wskazania prędkościomierza powoli spadały, gdy szczyt przęsła zbliżał się coraz bardziej. Z ruchem gromadzącym się za mną i dużym pickupem próbującym ze złością wyprzedzić, osiągnąłem szczyt przęsła z prędkością 25 mph, słodka ulga płynęła w moich żyłach, gdy SR/S nabierał prędkości – i energii z rekuperacji – gdy staczałem się z krótkiego, ale stromego zjazdu do Astorii. Z zerami nadal wyświetlanymi na wskaźnikach Zero, powoli skradałem się bocznymi ulicami do stacji ładowania, szczęśliwie położonej blisko mostu. Pięćdziesiąt stóp od ładowarki silnik wyłączył się, a na wyświetlaczu LCD pojawiło się “bateria rozładowana”. Pchnąłem SR/S ostatnie kilka stóp do ładowarki i wpiąłem złącze na miejsce. Mogę z dużą dozą pewności powiedzieć, że Zero SR/S z 2020 roku z baterią 14.4kWh, w większości pełnymi kuframi i dużym kierowcą na pokładzie, przejedzie łącznie 88.7 mil, głównie autostradą z prędkością 55 mph (i trochę przy 30 mph) na jednym ładowaniu. Była 2:45 po południu, a moja podróż była mniej więcej w połowie.

Naładowanie baterii od stanu tak rozładowanego, jak pozwalały na to wewnętrzne systemy Zero (a pamiętaj, że nie jest dobrze dla baterii robić to w ten sposób) do odcięcia przy 100% naładowaniu z węzła Stage II 6kWh zajęło 2 godziny i 16 minut, czas, który spędziłem spacerując po historycznym i uroczym centrum Astorii, gdzie sklepy i restauracje walczyły o przetrwanie na wynos i datkach podczas lockdownu związanego z koronawirusem. Niektóre nie przetrwały, ponieważ nowe znaki “Do wynajęcia” wisiały w wielu oknach. Miasto ma kilka ławek ustawionych w pobliżu ładowarki, a ja przeglądałem mój smartfon przez chwilę, podczas gdy ładowanie dobiegało końca. Koszt? Stała opłata w wysokości 4 dolarów.

Trzeci etap, krótsza przejażdżka do Tillamook, był przede mną. Było tuż po 17:00, kiedy przekręciłem kluczyk. Z powrotem na drodze przełączyłem Zero z trybu Eco na Sport R, niestandardowy tryb, który stworzyłem, będący kopią wbudowanego trybu pełnej mocy Sport, ale z rekuperacją ustawioną na 95 procent, co dawało SR/S zachowanie podczas zwalniania przy zamkniętej przepustnicy podobne do mojego prywatnego motocykla, Hondy CBR1100XX Super Blackbird. I chociaż SR/S nie ma graniczącej z szaleństwem prędkości maksymalnej Blackbirda, to z nawiązką dorównywał mu w brutalnym przyspieszaniu, ponieważ 140 funtów-stóp momentu obrotowego silnika wystrzeliwuje go powyżej 60 mil na godzinę w ciągu jednego głębokiego wdechu.

Uwolniony, SR/S to czysta przyjemność z pokonywania zakrętów, nawet z tylnymi kuframi SHAD dodającymi nieco wagi z tyłu. Ale mimo ciągnięcia mojego tyłka, kufrów, sprzętu kamerowego, odzieży przeciwdeszczowej, suchych skarpet i zapasu przekąsek, SR/S pewnie pokonywał zakręt za zakrętem z godną pochwały stabilnością, piękną gładkością i palącą prędkością, gdy pędziłem w dół bardzo krętej i stosunkowo pustej autostrady 101 w kierunku Tillamook, 65 mil dalej. Z kempingami w Oregonie, atrakcjami turystycznymi i większością firm zamkniętymi z powodu pandemii, kręta autostrada była w dużej mierze wolna od ruchu, a ja z łatwością wyprzedzałem to, co tam było, ponieważ głęboka studnia momentu obrotowego SR/S wyrzucała mnie wokół nielicznych kamperów, pickupów ciągnących łodzie i innych motocykli (z wyjątkiem grupy sportowych jeźdźców) zmierzających na południe. Zatrzymałem się w godnym Lost Boys Seaside na szybki posiłek na wynos, a potem ponownie w pięknym Cannon Beach, ponieważ, cóż, to praktycznie obowiązkowe, a mój zapas słynnych taffy z wody morskiej w domu był niebezpiecznie niski.

Po uzupełnieniu zapasów pojechałem 101 do Tillamook, ale późna pora (i pandemia) sprawiły, że drzwi słynnej fabryki sera były zamknięte dla publiczności, a parking został zablokowany, co skreśliło jeden z czterech punktów ładowania z mojej listy (tak, mogłem ominąć barykadę, ale…). Kolejna ładowarka w mieście była zajęta przez Chevroleta Bolta, ale za trzecim razem miałem szczęście i znalazłem wolną ładowarkę w Blue Heron French Cheese Company, urokliwym, turystycznym miejscu tuż przy autostradzie 101, które rekompensują wspaniałe produkty mleczne, imponujące rzeźby, klasyczne traktory i kilka całkiem przyjaznych pawi spacerujących po zadbanych terenach. Szukając miejsca do płatności zbliżeniowej na ładowarce, mały znak ujawnił, że wciąż jesteśmy na wczesnym etapie elektrycznej motoryzacji: ładowanie było bezpłatne, także dla Tesli na sąsiednim staniku. Cieszcie się, póki trwa, przyjaciele jeżdżący na EV.

Gdy SR/S powoli ładowała energię elektryczną, a światło dzienne gasło, szedłem wzdłuż autostrady 101 przez pewien czas, robiąc zdjęcia, gdy niebo zmieniało kolory. Ruch był prawie żaden, ponieważ małe miasteczko zamykało się w chłodny piątkowy wieczór; żadne restauracje ani kluby nocne nie były otwarte, choć w końcu w powietrzu czuć było pogłoski o wznowieniu działalności. Oregon dobrze zarządzał wybuchem epidemii, a nagły pośpiech do zamknięcia szkół i firm w marcu niewątpliwie pomógł ograniczyć rozprzestrzenianie się choroby. Niemniej jednak, w momencie pisania tego tekstu, ponad 160 osób zmarło na COVID-19 w stanie, a prawie 5000 zostało zarażonych. Niskie liczby, być może, ale puste autostrady, zamknięte sklepy i prawie całkowity brak ludzi na przystankach turystycznych, które zwykle są zatłoczone w połowie czerwca, stanowiły niesamowite przypomnienie, jaki straszny wynik jest naprawdę możliwy w przypadku najgorszej pandemii patogenów. Tłumy wrócą z czasem. Mogło być – lub może być – znacznie gorzej, jeśli nie będziemy czujni.

Godzinę i 38 minut po przybyciu do Tillamook ładowarka kliknęła i wyłączyła się, a ja włożyłem wkładkę na zimną pogodę do kurtki, założyłem ocieplacz na szyję i wygrzebałem zimowe rękawiczki z tylnych sakw. Było nieco ponad 60 stopni, ale wiedziałem, że to tylko tymczasowe. Przez większą część jazdy cieszyłem się muzyką i komunikacją dzięki doskonałemu systemowi Cardo Packtalk Bold, który zamontowałem w moim kasku AGV Sportmodular Mono, ale teraz włożyłem zatyczki do uszu, aby wyciszyć szum wiatru na ostatnim odcinku do domu i wyłączyłem muzykę. Było 21:15, gdy wyjechałem z parkingu Blue Heron i wjechałem na autostradę 6 w kierunku Portland. Najbliższa ładowarka była tylko około 60 mil dalej w Banks, ale to nie to sprawiło, że powtarzałem sobie “zachowaj spokój”, gdy opuszczałem Tillamook, a autostrada zwęziła się do dwóch wąskich pasów, zaczynając wznosić się w Coast Range.

Jako dziennikarz lokalnej stacji telewizyjnej lata temu, napisałem wiele historii o wypadkach na “szóstce”, jak jest lokalnie znana, wijącej się, krętej i czasami nierównej drodze łączącej wybrzeże z wnętrzem Oregonu. W ciągu dnia to malowniczy cud i raj dla sportowych motocyklistów. W nocy to wijący się, czarny jak smoła rollercoaster drogi, gdzie jelenie, łosie, pijany kierowca, zepsuty samochód lub osuwisko mogą czaić się za następnym zakrętem, a jest ich wiele, wiele. Ustawiłem tempomat SR/S na 50 (ograniczenie prędkości wynosi 55), gdy rozpocząłem wznoszenie w góry, i właśnie gdy myślałem, że jedynym sposobem, aby ta część jazdy była jeszcze bardziej niebezpieczna, było gdyby zaczęło padać, zaczęło padać. Przełączyłem Zero w tryb Rain, który zwiększył czułość kontroli trakcji i ABS, jednocześnie nieco łagodząc moc wyjściową, choć prędkości autostradowe pozostały dostępne. Kilka minut później byłem poza deszczem i z powrotem na suchej nawierzchni, ale to było przypomnienie, że teraz zakręcona droga może być mokra w każdej chwili i może nadejść więcej deszczu ograniczającego widoczność.

W ciemność niosła mnie SR/S, wspaniałe podwójne reflektory LED rzucające jasny i szeroki snop światła na drogę, a światła drogowe – również podwójne LED – oświetlały gęste skupiska wysokich jodeł, które otaczały autostradę i zasłaniały niebo. Na dużej części autostrady 6 nie ma zasięgu komórkowego, ponieważ przecina głębokie wąwozy i przedziera się przez wysokie lasy, więc potknięcie lub wypadek mogą mieć śmiertelne konsekwencje, ponieważ jeśli nikt nie wie, że się rozbiłeś, pomoc nie nadejdzie. Skręcając za jeden zakręt na prostą, linia świateł – pierwsze, które widziałem – nadjeżdżała z przeciwka. Nagle, gdy były jeszcze daleko, prowadzący samochód skręcił na mój pas – i zniknął. Drugi i trzeci zrobiły to samo, gdy szybko zwolniłem. Ostatni kierowca zatrzymał się, włączył kierunkowskaz i mignął światłami drogowymi na znak, że mnie zauważył. Przepełzłem obok z prędkością 20 mph i zobaczyłem, że to grupa Jeepów wjeżdżająca na leśną drogę; miejscowi szukający zabawy w piątkowy wieczór. Kierowca ostatniego Jeepa zatrąbił, gdy przejeżdżałem obok, a potem dodał gazu, by dołączyć do grupy, a autostrada ponownie pogrążyła się w atramentowej ciemności. Nigdy nie zobaczyłem ani jednego samochodu za mną, mimo mojej małej prędkości.

Pokonując grzbiet powyżej 1500 stóp wysokości, temperatura na nieco zbyt jasno oświetlonym wyświetlaczu kokpitu Zera wynosiła 42 stopnie. Autostrada opadała w dół, nawierzchnia często była usiana nieeleganckimi naprawami, zagłębieniami i pęknięciami pozostałymi po tym, jak wiele jej odcinków zostało zmytych podczas okresu epickich opadów w 1996 roku i w kolejnych latach. Ale kompetentne zawieszenie Showa w SR/S z łatwością pochłonęło nierówności nawierzchni i muszę powiedzieć, że to jedno z najlepszych długotrwałych siedzeń motocyklowych, jakie miałem przyjemność doświadczyć. Nigdy nie czułem się niekomfortowo. Mimo noszenia zimowych rękawiczek, moje dłonie zaczynały marznąć, więc teraz, gdy byłem na zjeździe z przełęczy, włączyłem podgrzewane manetki, które były w wersji Premium SR/S. Wkrótce moje palce były otoczone ciepłem, a gdy schodziłem niżej, temperatura otoczenia zaczęła rosnąć. I znów zaczęło padać.

Ponownie na szczycie wzniesienia poziom baterii wskazywał około 60%, a podczas całej podróży średnio zużywałem nieco mniej niż jeden punkt procentowy baterii na milę. Tocząc się w dół u podnóża autostrady 6, SR/S przechodził między jazdą na biegu, regeneracją a lekkim przyspieszaniem, gdy grawitacja wykonywała większość pracy. Kilka mil później, gdy księżyc w pełni wschodził przez rozstępujące się chmury, a słaby blask świateł Portland zaczynał rozjaśniać horyzont, autostrada 6 wyprowadziła mnie na pagórkowate pola uprawne szerokiej doliny Willamette. Wskaźnik baterii nadal wskazywał niskie 60%. Planowałem zatrzymać się w Banks na ostatnie ładowanie, ale teraz, na szczęście, nie było to potrzebne.

Następna ładowarka znajdowała się tuż przy drodze w Hillsboro w Oregon’s Silicon Forest, niedaleko miejsca, gdzie autostrada 6 łączyła się z autostradą 26, głównym (ale znacznie nudniejszym) połączeniem między Portland a północnym wybrzeżem Oregonu. Wjeżdżając w rejon Hillsboro, bateria wskazywała około 40%, a zasięg wynosił 38 mil, co oznaczało, że istniała szansa, że dotrę do domu bez zatrzymywania się. Jeśli moje szacunki okazałyby się błędne, nie byłoby to wielkim problemem, ponieważ teraz, według aplikacji PlugShare, ładowarki były prawie na każdym bloku. Więc kontynuowałem, wjeżdżając na Sylvan Hill z prędkością 60 mph, a następnie tocząc się w dół do centrum Portland, aby wjechać na Interstate 405, potem pęd przez dwupoziomowy most Marquam Bridge, który góruje nad Portland, i w końcu na Interstate 84 do południowo-wschodniego sektora miasta, który nazywam domem.

Wjeżdżając na zjazd z I-84, tempomat nagle sam się wyłącza, gdy bateria spada do 4 procent, z dwoma milami pozostałego zasięgu. To wystarczy. Przejeżdżam krótki dystans do domu przez miasto, gdy wskaźnik zasięgu spada do zera, i wjeżdżam na podjazd z jednym kreską na wskaźniku baterii. Jest 23:11, a licznik podróży wskazuje dokładnie 87 mil. Według funkcji śledzenia jazdy opartej na GPS w aplikacji Zero, cała podróż wyniosła 296 mil.

Co Jest I Co Będzie

Można argumentować, że elektryczne motocykle nie są gotowe do długodystansowych podróży. Z pewnością kontrowersyjne, zgadzam się, szczególnie w porównaniu z wygodą motocykli napędzanych paliwem. Ale biorąc pod uwagę samo w sobie, jest to wyraźnie możliwe, całkowicie wykonalne, wyzwanie, które można podjąć. Trzeba tylko dostosować swoje plany i oczekiwania do obecnych ograniczeń kluczowej technologii, a mianowicie wydajności baterii. Wszystko inne typowe dla sportowo-turystycznego motocykla było obecne i uwzględnione w Zero SR/S: wygodne siedzenie, tempomat, osłona przeciwwiatrowa, podgrzewane manetki, przestronny bagaż, aplikacja do planowania podróży, liczne stacje „tankowania” i tak dalej. Można to zrobić, teraz, a SR/S jest wspaniale szybki i eterycznie gładki – to przyjemność jeździć nim cały dzień. Główna różnica polega na tym, że część tego dnia spędza się na jego ładowaniu. Powoli.

Na razie tak po prostu jest. W przyszłości, prawdopodobnie wcześniej niż myślimy, sprawy będą wyglądać zupełnie inaczej. Nowoczesna technologia baterii jest w powijakach, a wielkie zmiany są na horyzoncie. W nadchodzących latach te 87 mil zasięgu autostradowego zamieni się w 187 mil, potem 287, a potem 500 mil i tak dalej. Jednocześnie czasy ładowania będą nadal spadać, gdy metody ładowania i formuły baterii dojrzeją i rozwiną się. Z czasem ładowanie elektrycznego motocykla (lub samochodu) zajmie minuty, a nie godzinę lub więcej. Nie miej wątpliwości: to się wydarzy. Niektóre z największych firm na Ziemi, zarówno w sektorze motoryzacyjnym, jak i technologicznym, inwestują miliardy w badania i rozwój baterii, i można oczekiwać, że te wysiłki przyniosą owoce w najbliższym czasie. Przełomy nastąpią, być może znaczące, gdzie pojemności potroją się lub więcej dla tej samej przestrzeni magazynowej, funkcji magazynowania energii znanej jako gęstość energii.

Gęstość energii paliw płynnych jest praktycznie wyryta w kamieniu (przepraszam); jeśli chcesz jechać dalej, musisz zabrać więcej paliwa, co dodaje wagi, która następnie zmienia się w miarę jego zużycia. W przypadku baterii waga nigdy się nie zmienia. Ponadto baterie często potrafią dokonać pozornie niemożliwego: ważyć mniej, a jednocześnie przechowywać więcej energii. Potrzebujesz dowodu? Kup ośmiopak alkalicznych baterii AA i ośmiopak litowych baterii AA. Litowe są znacznie lżejsze, ale działają znacznie dłużej. Cud? Nie, po prostu nauka o bateriach, ta sama nauka, która pozwala litowo-jonowej baterii SR/S przewozić 505-funtowy motocykl, moją potężną sylwetkę i mnóstwo ciężkiego sprzętu przez ponad godzinę z prędkością, a następnie ładować się wielokrotnie, aby powtórzyć proces. Kiedy się nad tym zastanowić, fakt, że Zero SR/S działa tak dobrze teraz, jest współczesnym technologicznym cudem.

Czas Na Jazdę!

Czym jest życie bez przygód? Dość nudne. W nowoczesnym uprzemysłowionym społeczeństwie większość rzeczy, o które nasi niezbyt odlegli przodkowie musieli walczyć – jedzenie, woda, schronienie, opieka medyczna – są teraz podstawowymi dobrami codziennego życia na żądanie. Mieszkańcy miast nie polują, aby uniknąć głodu i ogrzać się skórami zwierząt. Mamy puchowe kurtki, ZoomCare, nachosy z 7-Eleven i wspaniałe urządzenia cyfrowe do szybkiej komunikacji i rozrywki, nie wspominając o wspaniałych elektrycznych motocyklach (i samochodach). Życie jest bogactwem dla większości ludzi, czy zdają sobie z tego sprawę, czy nie. Bycie pionierem jest dziś trudne, a choć moja przygoda z podróżowaniem elektrycznym motocyklem miała kilka napiętych momentów, były one niczym w porównaniu z trudami, jakie znosili prawdziwi bohaterowie, tacy jak Ted Simon czy Bessie Stringfield, którzy spojrzeli niebezpieczeństwo, głęboko zakorzeniony rasizm i inne zagrożenia w oczy i mimo to skręcili manetkę.

Jednak w pewnym małym stopniu poczułem odrobinę tego pionierskiego ducha podczas mojej podróży cichymi, opustoszałymi drogami Oregonu i Waszyngtonu na motocyklu, który pochodzi głównie z przyszłości – z czasów, gdy przejechanie mojej nadmorskiej pętli w jeden dzień na elektryku będzie oczywistością, bo będzie miał zasięg 500 mil, 200 KM, ładowanie w 5 minut i będzie niezawodny jak młotek. Zero SR/S jest już w dużej mierze blisko tej przyszłości. Jazda nim była czystą przyjemnością, niósł mnie wygodnie, pędził jak diabeł i działał dokładnie tak, jak zaprojektowano, a nawet przekraczał swoje oczywiste możliwości, gdy zrobiło się nieprzyjemnie. Z powodzeniem dowiózł mnie tam, gdzie chciałem i musiałem być, w stylu i wygodzie, a potem bezpiecznie wróciłem do domu bez żadnych problemów poza ograniczeniami baterii. Nie mogę prosić o więcej. Wkrótce, szybciej niż nam się wydaje, ładowanie elektryka o zasięgu 500 mil zajmie 5 minut, prawdopodobnie za grosze w porównaniu z dzisiejszymi niskimi cenami paliwa. Możesz czekać na ten dzień, ale przegapisz wspaniałe wrażenia z jazdy na Zero SR/S, jakich większość motocyklistów rzadko doświadcza. Jedyne, co mogę zrobić, to mieć nadzieję i kibicować, aby konstrukcja baterii dogoniła prawdziwe możliwości Zero SR/S, tak aby wkrótce moja zwykła siedmiogodzinna podróż mogła zostać ukończona w nieco mniej niż 15 godzin.

Wyposażenie podróży: Sakwy Shad SH36, Komunikator Cardo Packtalk Bold, Kask AGV SportModular, Apple iPhone, Buty motocyklowe Bilt Pro Tourer Air, Garmin XT GPS

Chcesz skomentować? Publikuję moje artykuły na Twitterze, mojej stronie na Facebooku i postach na LinkedIn. Zawsze jestem ciekaw Twoich opinii. Dziękuję za przeczytanie i proszę kliknij „Obserwuj” poniżej, aby zobaczyć nowe artykuły, gdy zostaną opublikowane na Forbes.com.